لانه ی کوچکی داشتم که آرامگاه خستگیم بود و سر پناه

بی کسیم.طوفان تو ان را از من گرفت.

این لانه کجای دنیای تو را گرفته بود؟

ندا آمد: ماری در راه لانه ات بود و تو خواب بودی،باد

را گفتم لانه ات را واژگون کند ،انگاه تو از کمین مار

پر گشودی و رفتی.

چه بسیار بلایی که به واسطه ی محبتم بر شماها نازل میکنم.